Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Topelius. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Topelius. Pokaż wszystkie posty

25.4.16

5 stereotypów o Finach

Dzisiaj jest świetna okazja, by przyjrzeć się stereotypom. A to za sprawą 25 edycji akcji 'W 80 blogów dookoła świata', której tematem są właśnie stereotypy. Jakie opinie krążą po świecie o mieszkańcach Finlandii? Zebrałam te, jak mi się wydaje, najbardziej popularne. I gdyby tak wyobrazić sobie stereotypowego Fina, możnaby go opisać tak... (będzie to nieco uwspółcześniona wersja Mattiego opisywanego przez Topeliusa): ubrany w czarną skórę długowłosy blondyn (albo blondynka, chociaż tak jak w przypadku Mattiego, stereotypu zdają się generalnie dotyczyć mężczyzn), który, ciągle milcząc, smutnym spojrzeniem patrzy pod nogi, wychodząc chwiejnym krokiem z kolejnego baru. Stereotypy nie biorą tak zupełnie z powietrza i w każdym tkwi ziarneko prawdy. A jak jest w tym przypadku?

Heavy Metal

W żadnym innym kraju na świecie nie ma aż tylu zespołów metalowych co w Finlandii. To właśnie stamtąd pochodzą takie formacje jak Children of Bodom, Nightwish, Stratovarius, Sonata Arctica, Apocalyptica, Turisas, Moonsorrow... i można by tak wymieniać w nieskończoność. W 2012 na 100 tys. Finów przypadało ponad 50 metalowych kapel, co każde przypuszczać, że praktycznie każdy Fin jest zagorzałym fanem ciężkich brzmień (i to bez ograniczenia wiekowego). Podejrzewam, że dla wielu Finolubów to właśnie fiński metal stał się powodem uwielbienia tego kraju. Dla mnie tak!  

Czy faktycznie jadąc do Finlandii powinniśmy się wiec spodziewać, że wszyscy są tam fanami heavy metalu? Oczywiście, że nie. Nie samym metalem człowiek żyje i chociaż w dużych miastach pełno jest barów i miejsc wypełnionych ciężką muzyką, to fińskie odludzia brzmią fińskim tangiem, humppą lub po prostu ciszą.


Alkohol
W języku fińskim faktycznie istnieje coś takeigo jak kalsarikännit (oznaczające mniej więcej zamiar picia alkoholu w zaciuszu domowym w samej bieliźnie) oraz mnóstwo określeń na kaca. Nie bierze się to znikąd, ponieważ spożycie alkoholu jest w tym kraju faktycznie wysokie. Statystycznie jest jednak niższe, niż np. w Polsce.

Blond
Będąc w Finlandii lepiej zrezygnować z opowiadania żartów o blonynkach ;) Zgodnie z tą mapą, w 2014 ponad 60% Finów miało jasne włosy. To Finlandia typowana jest jako jedyny kraj, który za 200 lat będzie zamieszkały przez ostatnich naturalnych blondynów. Na ile można ufać takim statystykom i przewidywaniom, nie wiem. Wiem natomiast, że fiński blond to piękny kolor, który tak ładnie pasuje do jasnoniebieskich oczu. Według mnie to straszna szkoda, że tak wiele Finek zmienia swój naturalny blond na inny kolor :( 



Cisza

Finowie milczą, nie lubią rozmawiać i w ogóle są jacyś tacy gburowaci - to dość powszechna opinia. Z tego, co zdąrzyłam się zorientować, Finowie generalnie nie lubią takich pogawędek od niechcenia (przynajmniej w gronie nowopoznanych osób). W kraju, o tak surowym klimacie, liczy się konkret. I to pewnie dlatego język fiński jest tak  bardzo skondensowany ;) Mówi się, że Finlandia to kraj introwertyków, wycofanych i zawsze milczących, ale mi wydaje się, że Finowie nie znają pojęcia krępującej ciszy i po prostu nie mają potrzeby zapełniania jej byle paplaniną. To akurat w pełni rozumiem i pod tym względem sama przypominam stereotypowego Fina. Poza tym, jak to zwykle w przypadku introwertyków bywa, wcale nie są oni ciągle cisi i nieśmiali. Po prostu nie potrzebują takiej dawki interakcji społecznych jak ekstrawertycy, cenią sobie przestrzeń (też w kontekście kominikacyjnym, gdzie zawsze znajdzie się miejsce dla ciszy), i stają się bardziej otwarci dopiero po bliższym poznaniu. Przy okazji, znacie ten dowcip ten dowcip? "Czym się różni Fin introwertyk od Fina ekstrawertyka? Introwertyk podczas rozmowy patrzy na swoje buty, a ekstrawertyk - na buty swojego rozmówcy."

I, żeby nie było, gadatliwi Finowie też istnieją ;) Ale mam wrażenie, że oni sami lubią ten stereotyp zamkniętego w sobie cichego narodu. Często pojawia się on przecież w wytworach kultury (np. w filmach), a przecież one także wpływają na to, jaki obraz Finlandii maluje się poza jej granicami.

Smutek
Stereotypowy Fin jest ciągle smutny i nigdy się nie uśmiecha. Fakt, w Finlandii przez większość czasu brakuje słońca, zimy są ciemne i długie, a noc polarna, kaamos, trwa w Laponii nawet dwa miesiące. Nic więc dziwnego, że w krajach północnych odsetek samobójstw jest tak wysoki. Z drugiej strony, bycie, a raczej wyglądanie na "smutnego" czy w jeszcze inaczej - nie uśmiechanie się, niekoniecznie musi wynikać z depresji (Finowie mają przecież sisu i swoje sposoby na zimę), a może raczej z introwertyzmu i skrywania emocji w sobie lub zupełnie jeszcze czegoś innego. Kiedyś Janne Ahonen spytany o to, dlaczego podczas konkursu skoków ma taką smutną minę, odpowiedział, że przyszedł tam po to, by skakać, a nie żeby się uśmiechać!



Faktycznie w porównaniu do -stereotypowego- gorącego temperamentu Włochów, Finowie wydają się chłodni, zamknięci i wycofani. Ale nie dajmy się zwieść pozorom - pod tą lodową skorupą kryje się często dużo serdeczności, otwartości i przyjaźni. Mi fiński charakter, oprócz oczywiście wytrwałości i uporu zamkniętych w sisu, kojarzy się przede wszystkim ze stoickim spokojem. A może to też tylko stereotyp? :) 

W każdym razie, tak wygląda moja piątka największych stereotypów o mieszkańcach Finlandii. 
Co Wy dopisalibyście do listy? 

Jeśli macie ochotę poczytać więcej na temat fińskiego stereotypu, zapraszam do mojego poprzedniego wpisu o Mattim, postaci ucieleśniającej "typowe" fińskie cechy. 
A jeśli ciekawią Was stereotypy na temat innych narodowości oraz języków obcych, poczytajcie wpisy pozostałych uczestników akcji: 

Austria: Viennese breakfast - 5 faktów i mitów o Austrii
Chiny: Biały Mały Tajfun - 5 mitów o Chinach 
Gruzja: Gruzja okiem nieobiektywnym -  Najbardziej mylące stereotypy o Gruzji
Japonia: japonia-info.pl - Mity na temat języka japońskiego
Kirgistan: 
O języku kirgiskim po polsku - Językowe stereotypy o Kirgizach
Niemcy: Niemiecka Sofa - 5 niemieckich mitów i legend
Tanzania/Kenia: Suahili online - 5 mitów o Kenii i Tanzanii (i o Afryce w ogóle)
Wielka Brytania: 
Angielski c2 - Język prawdę Ci powie 
Język angielski dla każdego - 5 stereotypów o Anglikach
Włochy:

22.6.14

Matti, czyli stereotypowo o Finach

Zacharias Topelius, historyk i bajkopisarz, napisał pod koniec dziewiętnastego wieku Maamme kirja[1] (Księga naszego kraju), w której przedstawił personifikację wszystkich cech narodowych w postaci typowego Fina. Matti, bo tak ma na imię jego bohater, jest drwalem – odnosi się to do rolniczego charakteru fińskiego narodu. Z wyglądu odznacza się średnim wzrostem, barczystą budową ciała. Jest brunetem o szarych oczach, ma krzywy nos i cienkie usta. Jest sprawny fizycznie, zahartowany, nie boi się ciężkiej pracy. Główną cechą jego charakteru jest sisu. Matti, jest uparty i wytrzymały. Jest też nieśmiały. Chociaż w towarzystwie dobrych przyjaciół staje się pogodny i nawet żartobliwy, to zwykle jest milczący i melancholijny. Jest lojalny, nastawiony pokojowo, jednak, w razie potrzeby – staje się walecznym wojownikiem, który „broni swego kraju do ostatniej kropli krwi”[2]. Matti kroczy przez życie powolnym tempem, nigdzie się nie spieszy i często duma. Posiadając takie zalety, Matti jest skromny i nie wywyższa się nad innych. Topelius skwitował charakterystykę swojego narodu mówiąc: „Musimy być pokorni, pracowici, oszczędni i pojętni, aby nie musieć żebrać o niczyją łaskę. Ale to nie przeszkadza nam kochać swojego kraju bardziej niż jakiegokolwiek innego na świecie. To przecież nasz własny kraj, nasz dom. Do niego przywykliśmy od dzieciństwa. Żaden inny kraj nie odpowiada też naszemu temperamentowi”[3]. 

 
Pamiętać należy, że zarysowany przez Topeliusa obraz Fina pochodzi z XIX wieku i nie należy go ściśle odnosić do teraźniejszej rzeczywistości. Stworzony przez Topeliusa wizerunek Finów przedstawia ich w nieco idyllicznym świetne, a sama Finlandia, zwłaszcza w romantycznych opisach, bywa przedstawiana jako raj na ziemi. W tej wizji Fin opisywany jest jako zamknięty w sobie człowiek lasu, żyjący w swojej samotni z dala od ludzi, człowiek nienawykły i prosty.

To opisywanie Fina jako posiadającego „leśną mentalność”, usytuował Matti Peltonen obok obrazu Fina pijaka. Tak, jak pierwszy wizerunek odbierany jest jako pozytywny, tak drugi – negatywny. Skłonność do nadużycia alkoholu przez Finów wyróżnia ich na tle innych narodów. Mówi o tym powstała na początku XX wieku koncepcja zwana „the Finnish boozing mentality”[6], zgodnie z którą Finowie szukają w alkoholu jedynie upojenia, dlatego też częściej od przedstawicieli innych narodowości upijają się, a ponad to w stanie nietrzeźwym bywają bardzo agresywni. O skłonności tej wspomniał także Fonkowicz i oprócz wzorowych fińskich cech, wymienił wady – pijaństwo, nadmierną gwałtowność i skłonność do użycia siły[7].

Jednakże ta ciemna strona fińskości jest często pomijana i zostaje przyćmiona w świetle dobrych cech fińskich. Fińskość definiowana w sposób pozytywny, a więc w odniesieniu do mentalności „Fina z lasu”, milczącego melancholika z północy, a nie do awanturującego się pijaka, często potwierdzana jest na konkretnych przypadkach, osiągnięciach indywidualnych przedstawicieli kraju. Jak zauważył Peltonen, chodzi tu głównie o wybitne dokonania w dziedzinie sportu lub sztuki i dla przykładu przywołał Paavo Nurmiego, fińskiego lekkoatletę, wielokrotnego rekordzistę świata w biegach długodystansowych, Jeana Sibeliusa i architekta – Alvara Aalto[8]. Obraz Fina ewoluował nieco na przestrzeni zmieniających się czasów i warunków. „Dzięki dynamicznemu zetknięciu z międzynarodowym środowiskiem fińskość uwalnia się ze swego traumatycznego przywiązania do narodowych mitów rodem z przełomu wieków”[9], napisał Tom Sandqvist. Ów mit stworzony przez Topeliusa i „traumatyczne” przywiązanie się do niego było dla Finów jedynym sposobem utrzymania niegdyś odrębności i zbudowania własnej narodowej tożsamości. Nowe warunki rozwijającego się świata nakazały Finom uaktualnić obraz fińskości. Współcześnie panujące stereotypy wciąż prezentują Finów jako naród posępny, małomówny, skłonny do sięgania po alkohol. Jak w przypadku każdego innego stereotypu narodowego, trafność opisywanych przez nie nacji jest kwestią dyskusyjną. Podobieństwa Mattiego, którego scharakteryzował kilkaset lat temu Topelius, z obecnie panującym stereotypem fińskim, nie da się jednak przeoczyć.

Przypisy:
[1]Topelius Zacharias, Maamme kirja http://fi.wikisource.org/wiki/Maamme_kirja. [2] Cyt. za: Sandqvist Tom, „Różnorodna tożsamość. Konkretyzm jako przełom w fińskiej sztuce współczesnej”, w: Biuletyn historii sztuki, nr 3–4/2003, s. 438. [3] Tamże, s. 439. [4] Peltonen Matti, „Between Landscape and Language. The Finnish National Self–image in Transition”, w: Scandinavian Journal of History, t. 25, nr 4/2000, s. 265, [online] http://helda.helsinki.fi/handle/10224/4099. [5] Aura – rzeka w Turku, pierwszej stolicy Finlandii. [6] Peltonen, „Between Landscape…”, s. 265. [7] Fonkowicz Jerzy, O czym śpiewa kantele. Rzecz o Finlandii, Nasza Księgarnia, Warszawa 1976, s. 43. [8] Peltonen, „Between Landscape…”, s. 267. [9] Sandqvist, „Różnorodna…”, s. 437.